Μικροδιηγήματα!

Πριν λίγο καιρό έγινε ένας διαγωνισμός, που βασίστηκε στα σύγχρονα κοινωνικά δίκτυα, όπως  το twitter, όπου κάθε σχόλιο μπορεί να έχει μέχρι το πολύ 140 χαρακτήρες. Το ζητούμενο ήταν αν μπορεί η λογοτεχνία να λειτουργήσει σε τόσο συμπυκνωμένη μορφή, οπότε ζητήθήκανε μικροδιηγήματα μέχρι 140 χαρακτήρες. Σας παραθέτω αυτό, που έστειλα εγώ και δημοσιεύτηκε με ολόκληρη τη συλλογή:

Κέρδισε το τζόκερ. Τα ‘χασε όλα στο πόκερ. Πριν αυτοκτονήσει, άφησε
ένα μήνυμα: -Ελπίζω σε μια καλύτερη ζωή! Έπειτα, μετεμψυχώθηκε σε
τσόχα.

Αν θέλετε να κατεβάσετε δωρεάν όλη την συλλογή με τα υπόλοιπα μικροδιηγήματα, ο ιστότοπος είναι ο παρακάτω:
www.openbook.gr

Αργότερα, θα παραθέσω και άλλα μικροδιηγήματα, των οποίων η αφορμή για την έμπνευσή τους ήταν αυτός ο διαγωνισμός!

Παραθέτω κι άλλα μικροδιηγήματα, τα οποία είναι εμπνευσμένα από το διαγωνισμό:

Μαντινάδες

Δεν έχω πολύ καιρό που γράφω μαντινάδες.  Υπόσχομαι κι άλλες στο μέλλον...

Σα δούνε μία κοπελιά,

να κάνει την τσαχπίνα,

ειν’ τα κοπέλια αδαή

και δάκνουν λαμαρίνα!

"Παίζω πόκερ με τις μοίρες"

Με αυτό το ποίημα προσπαθώ να αποδεσμευτώ από την μοιρολατρική μου αντίληψη, αλλά η μοίρα μπορεί να συμβολίζει πολλά πράγματα. Το ίδιο ισχύει και για τον κήπο της Εδέμ. Επιπλέον, βλέπω την αντιμετώπιση της ζωής σα μια παρτίδα πόκερ, όπου σε αντίθεση με το σκάκι, δεν κυριαρχεί η λογική και τα όπλα του αντιπάλου δεν είναι φανερά.

Η μοίρα μου κι εγώ παλέψαμε για πόσα χρόνια,
με πανουργία πολεμά σαν μία υποχθόνια.
Τον έσχατο καιρό την βρίσκω μοναχά στον ύπνο,
κοιμήθηκε σοφά από τον Μορφέα δίχως οίκτο.

Και οι υπολογιστές έχουν ψυχή!

Ο Γιωργάκης συνδέει μια μνήμη usb απευθείας με τον εκτυπωτή για να εκτυπώσει ένα ποίημα, αλλά πριν προλάβει να το πραγματοποιήσει, ο υπολογιστής σβήνει μυστηριωδώς κι αναπάντεχα, οπότε ο Γιώργος τρέχει να το αναφέρει στον πατέρα του.

Όμως, οι υπολογιστές δεν είναι άψυχα όντα, όπως πιστεύουν πολλοί, αφού ο άνθρωπος τους κατασκεύασε κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν και γι’ αυτό το λόγο κάθε εξάρτημα έχει ζωή και μιλά όπως κι εμείς! Εντάξει, ίσως, όχι κατ’ εικόνα, αλλά θέλω να πω πως οι υπολογιστές είναι έμψυχα όντα! Αυτή τη στιγμή, μάλιστα, που γράφω αυτό το κείμενο, ο εκτυπωτής ρωτάει την μνήμη usb:

-«Τι έγινε; Πήρες χαμπάρι;».

-«Δεν ξέρω ακριβώς. Εκείνη τη στιγμή είχα κάτι νταραβέρια με το σκληρό δίσκο, αλλά δεν πρόλαβα να τα ολοκληρώσω».

-«Τι είδους νταραβέρια;».

Εξέλιξη

Έχω κολλήσει σε κινούμενη, βαλτώδη άμμο,

μ’ ελκύουν τα εντόσθια της Γαίας προς τα χάμω,

θέλω να προχωρήσω, κάτι μέσα με ρουφάει,

μία σκληρή αλήθεια πικραμένο με κρατάει.

Χιουμοριστικά Ρητά

Μερικά ρητά που έχουν σκοπό να σας κάνουν να γελάσετε!

Κάθε ρητό αποτελείται το πολύ από 140 χαρακτήρες και μπορεί να δημοσιευτεί στο twitter και σε ένα σχόλιο!

                                                ***

Έλα στη σκοτεινή πλευρά και…φέρε ένα φακό μαζί σου!

                                                ***

Είναι γνωστό πως δεν μπορούμε να υπερβούμε την ταχύτητα του φωτός. Κάποιοι οδηγοί, όμως, κάνουν φιλότιμες προσπάθειες για να το καταφέρουν!

Ο Άγιος Βασίλης έπαθε κατάθλιψη!

Τα Χριστούγεννα επρόκειτο να έρθουν κι Άγιος Βασίλης έφτιαχνε τα ίδια παιχνίδια με τους προηγούμενους χρόνους. Γι’ αυτό το λόγο, ένιωθε βαρετά τον τελευταίο καιρό. Θα μπορούσε να πει κανείς σχεδόν καταθλιπτικά. Εκείνη την ώρα διάβαζε ένα γράμμα από ένα παιδάκι, το οποίο έγραφε:

-«Αξιαγάπητε Άγιε,

Όπως θα ξέρεις άλλωστε, εγώ είμαι ένα πολύ καλό παιδάκι, που τρώει όλο το φαί του και διαβάζει τα μαθήματά του. Μάλιστα, είμαι τόσο καλό, που δε θέλω δώρο για τον εαυτό μου, αλλά για την μικρή μου αδερφή, που είναι ενός έτους…».

Σκέφτηκε ο Άγιος:

-«Μα τι αλτρουιστικό παιδάκι!». Συνεχίζει διαβάζοντας:

Αίσθηση καθήκοντος και καθαριότητα πόλης

Ο κυβερνητικός πράκτορας, με την ονομασία Ιάκωβος Δεσμός, περπατούσε προς το σπίτι του. Μια αποστολή είχε έρθει στο τέλος της, καθώς είχε αντιμετωπίσει επιτυχώς τον Χρυσοδάχτυλο, αφού είχε αποτρέψει την έκρηξη μιας πυρηνικής βόμβας, ενώ το χρονόμετρο των δευτερολέπτων έδειχναν 07.  Ήτανε ξημερώματα και περνούσε έξω από το πανεπιστήμιο του Πειραιά. Τέτοια ώρα δεν περίμενε να βρει κάποιον ξύπνιο. Είχε φτάσει στην πύλη του πανεπιστημίου και συνάντησε ένα γνώριμο πρόσωπο προς έκπληξή του. Ήταν ο σκουπιδιάρης της γειτονιάς του. Μόλις το κατάλαβε, τον χαιρέτησε με ένα πλατύ χαμόγελο λες κι ήταν παλιοί φίλοι:

Ακόμα σε θυμόμαστε…

Αφιερωμένο στη Γιαγιά μου Μαρίκα…

 

Ήρθα στον τάφο σου, γλυκά να σ’ αποχαιρετήσω,

πολλά χρόνια αργότερα να σε νεκροφιλήσω,

να σε τιμήσω απαγγέλλοντας αυτούς τους στίχους,

να θυμηθώ τα ξεχασμένα λόγια σου σαν ήχους:

 

«Συντροφικά θα ζω»

Αφιερωμένο στον πρώτο μου εκδηλωμένο έρωτα…την Λίνα…

Άγγελος του μπλε ουρανού που ξέπεσε στη Γαία,

έχασε τα λευκά φτερά, μα έμεινε ωραία,

την ερωτεύτηκα σφοδρά, την σκέφτομαι ακόμη,

επέστρεψε εδώ, μου λείπεις, σου ζητώ συγγνώμη.

Ο γκουρού των… σκύλων!

Εισαγωγή

         

Ο Τοντ είναι ένα αδέσποτο σκυλί, τριών έτών, ράτσας Τζακ ράσελ. Αναζητεί φαγητό στα σκουπίδια με παρέα το φίλο του τον Φοξ κι ενώ ψάχνει μέσα στο σκουπιδοτενεκέ, ο φίλος του μιλά:

-«Κοίτα εκείνο το ντόπερμαν! Το πηγαίνει βόλτα το αφεντικό του! Έχει κάποιον να νοιάζεται για εκείνο! Άλλοι γεννιούνται τυχεροί κι άλλοι ζούνε στην μιζέρια!».

-«Κι όμως, δεν πιστεύω πως είναι έτσι. Δεν παίζει ρόλο μόνο το περιβάλλον στο οποίο γεννιόμαστε. Πιστεύω στον καθένα δίνεται η ευκαιρία να διακριθεί».

-«Ναι, εμένα μου λες…» απαντάει ο Φοξ και ξύνεται, καθώς τον ενοχλούν οι ψύλλοι, που βρίσκονται πάνω στο σώμα του. Εν τω μεταξύ, το ντόπερμαν περνά από δίπλα τους και ο Φοξ ως ατίθασο σκυλί του γαυγίζει, τριγυρίζοντάς το κι εκείνο, αρχικά, δε δίνει την παραμικρή σημασία, αλλά λίγο αργότερα γυρνά το κεφάλι του προς τον Φοξ και του γαυγίζει αδιάφορα για λίγο και μετά το αφεντικό του φωνάζει:

«Μια εύηχη καντάδα»

Ζήτησα τολμηρά από τα φωτεινά αστέρια,

να σου κελαηδήσουν την πιο εύηχη καντάδα,

την έγραψα με τα δικά μου εμπνευσμένα χέρια,

με φόντο την τρανή και θαλασσόλουστη Ελλάδα.

"Ο Κύριος Αργύρης"

Ο κυρ Αργύρης είναι ένας μεσόκοπος, μεροκαματιάρης, ο οποίος με το ζόρι τα βγάζει πέρα κι αυτή τη στιγμή, που μιλάμε, τον φωνάζει η σύζυγός του:

-«Αργύρη, πότε θα πας για τα ψώνια; Σε μια ώρα θα κλείσουν οι υπεραγορές!».

-«Πάλι ψώνια Καιτούλα μου; Χθες ψωνίσαμε! Κάνε και λίγο κράτη!».

-«Αντρούλη μου, μόνο ντομάτες έχει το ψυγείο! Τι μπορώ να φτιάξω με ντομάτες;».

-«Ξέρω ‘γω βρε γυναικούλα μου; Φτιάξε ντομάτες γεμιστές».

-«Και το ρύζι έχει τελειώσει!».

          Τι να κάνει ο Αργυρούλης. Το παίρνει απόφαση και σηκώνεται να πάει. Είχε φτάσει στη συνοικιακή υπεραγορά και χάζευε την τιμή στις πιπεριές, καθώς του φαινότανε κάτι παράξενο και, μεταξύ μας, έψαχνε αφορμή για να γκρινιάξει:

«Τα αστέρια μου μιλούν»

Στους γονείς μου…

Βγήκα νύχτα μοναχός μου, με τ’ αστέρια συντροφιά,

μου χαρίσανε το φως τους, και με πήραν αγκαλιά,

τραγουδούσαν για το τότε, με λαλιά ερωτική,

ντύσαν τη χροιά με γλύκα, κι είπαν με θερμή φωνή:

«Ένα τέρας, η Τρόικα»

Ένα τέρας ήρθε στην Ελλάδα,

κι εκφωνεί ωμά μια μαντινάδα:

-«Θέλω και λεφτά και καμαριέρες,

έστω τις δικές σας θυγατέρες,

τον αγέρα πρέπει να χρεώσω,

άκαμπτα σας γδύνω όσο κι όσο!».