Ελλάδα, σε αισθάνομαι!

Αφιερωμένο στη Χριστίνα....

Υπέκυψα στο άγριο, πανύψηλο Μαρμάτι,

θωρώντας τον ορίζοντα, κοιτώ τον μπλε αχάτη.

Είδα το θόλο τ’ ουρανού απ’ τ’ όμορφο Παγγαίο,

μου ‘δωσε ένα όραμα απ’ την καρδιά πηγαίο.

Διαγωνισμὸς Συγγραφῆς Διηγήματος [Λήξανε οι συμμετοχές]

μὲ θέμα «τὸ ταξίδι...»

Τὸ Πανέκτυπον προσφέρει σὲ νέους συγγραφεῖς, στοὺς ὁποίους δὲν εἶχε δοθεῖ μέχρι σήμερα ἡ εὐκαιρία νὰ ἐκδώσουν τὰ ἔργα τους, τὴ δυνατότητα προβολῆς καὶ ἔκδοσης.

Γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτό, διενεργεῖται διαγωνισμὸς διηγήματος, ἀπὸ σήμερα (19 Ἰανουαρίου) ἕως καὶ τὶς 24 Μαρτίου, μὲ θέμα «τὸ ταξίδι...». Στοὺς τρεῖς πρώτους νικητὲς τοῦ διαγωνισμοῦ θὰ δοθεῖ ὡς ἔπαθλο ἡ δυνατότητα ἔκδοσης ἑνὸς βιβλίου τους ἀπὸ ἐμᾶς δωρεάν, ἐνῶ τὰ δέκα καλύτερα διηγήματα θὰ συμπεριληφθοῦν σὲ ἠλεκτρονικὸ τόμο, ποὺ θὰ διατίθεται ἐλεύθερα στὸ διαδίκτυο.

Τὰ διηγήματα θὰ πρέπει νὰ ἔχουν αὐτοβιογραφικὸ χαρακτῆρα, ἀκόμη καὶ ἂν ἡ ὑπόθεσή τους εἶναι φανταστική, καὶ νὰ μὴν ξεπερνοῦν τὶς 15.000 λέξεις. Ἡ ὑποβολή τοῦ ἔργου συνεπάγεται αὐτομάτως τὴν δέσμευση τοῦ συγγραφέα ὅτι δὲν καταπατᾶ μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο πνευματικὰ δικαιώματα ἄλλων. 

Μπορεῖτε νὰ στέλνετε τὰ ἔργα σας στὴν ἠλεκτρονικὴ διεύθυνση info@panektypon.com.

Για την πηγή πατήστε εδώ

«Μοναδικός δρόμος»

Γλυκά θηλάζομαι από τ’ ολόγιομο φεγγάρι,
γι’ άπιαστα όνειρα το πλοίο τ’ ουρανού σαλπάρει,

τον καπετάνιο κάνω και συνάμα τον λοστρόμο,

χαράζω σαν αστέρι τον μοναδικό μου δρόμο.

«Σμιλεύω τα όνειρα»

Χρόνια πολλά και καλή χρονιά! Με αφορμή αυτό το ποίημα εύχομαι το 2013 να σμιλεύσετε τα όνειρά σας!

Εξοπλίζομαι σα γλύπτης,

βαστώντας την Πίστη σα σφυρί και το θάρρος σαν καλέμι,

σμιλεύω τα όνειρα σαν αγαλμάτινους ηθοποιούς,

πρωταγωνιστούν στο θεατρικό μανιφέστο

των ερωτευμένων υπερηρώων,

νιώθουν κυριευμένοι απ’ την υπέρτατη δύναμή τους,

Αγώνες ελληνικού τραγουδιού 2/Στίχος

1ο Βραβείο Επιτροπής για Στιχουργική Σύνθεση: Ανθή Μητροπέτρου, 
2ο Βραβείο Επιτροπής για Στιχουργική Σύνθεση: Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης, 

«Κάλπικες αισθήσεις»

Στον πίνακα της ζωής,

κάποιος ζωγράφισε τον ουρανό με τα σύννεφα,

μα εγώ θωρώ το ξεβαμμένο γαλάζιο του καμβά

και τα ξεφτισμένα βαμβακερά νυφικά.

Όντας εγκλωβισμένος στους εφιάλτες του χτες,

όπως ένας τυφλός κύκλωπας

αναδιφά μια σπίθα ελπίδας

The universal truth

Mr. Smith was an old pirate captain and he was remembering his old adventures as he had opened a forgotten chest. He noticed an oil lamp that was full of dust, so he brushed it up and then, there was light all over the place, followed by green smoke.

-“Where there is smoke, there is also fire” he thought.

The smoke took the form of a turtle, which spoke like a little child:

-“I salute you my master. I will grant you one wish”.

-“First of all, what kind of a descent Genie would appear like a turtle? Second of all, as I recollect to my times, Genies gave away three wishes!”

-“Listen gramps, if I take my normal morph, you will be terrified and your times were the ancient ones, but never the less only in fairytales, Genies give away three wishes. So don’t keep me waiting and make your wish!”

-“My name is Mr. Smith and I was captain of the black scorpion. Got it junior? Anyway, my wish is very simple: I wish to find out the universal truth!”

«Εκταμίευσε τη δόση»

Εκταμίευσε τη δόση,

πήξαμε στα βερεσέδια,

οι κουφάλες το ‘χουν στρώσει

σαν λιμώδη κιρκινέζια.

Άνεργοι γιοι, χωρίς παράδες

και φτωχούλες θυγατέρες

σπάνε άδειους κουμπαράδες,

έχουν τσέπες σαν καλδέρες.

«Ονειροχόος»

Ενύπνια αστέρια οραματίζομαι,

διά μέσω του απόκρυφου ουρανού,

όντας στον κόρφο του Μορφέα,

επικαλώ τον Ονειροχόο

ν’ αφυπνίσει την πύρινη γλώσσα

του αρχέγονου δράκου,

«Θήλασες τον Έρωτα»

Έκλεψαν οι άγγελοι το χρώμα των ματιών σου

κι έπλασαν τις ανταύγειες τ’ ουράνιου τόξου.

Δανείστηκαν τα ξωτικά την κολώνια του κορμιού σου

κι αρωμάτισαν χαρούμενα το φρουτένιο δάσος τους.

Θήλασες τον Έρωτα με το μεστό σου γάλα

«Αιώνιο ζευγάρι»

Μες της νύχτας το σκοτάδι,

σου χαρίζω ένα χάδι,

σε ζεσταίνω σα νοτιάς.

Αχνοφέγγει το Φεγγάρι,

το καράβι μας σαλπάρει

για τη νήσο της χαράς.

«Σαν Μεγγελάνος σ’ αναζητούσα»

Με την ευχή του Ποσειδώνα,

σαν Μεγγελάνος σ’ αναζητούσα,

σε ιχνηλάτισα στο Πράσινο Ακρωτήρι,

ένα πορφυρό κοχύλι ανακάλυψα,

γηγενούς χέρι είχε σκαλίσει τ’ όνομά σου,

Στην αγκαλιά της Αφροδίτης

Δάκρυα ρίχνει ο ουρανός,

η σελήνη φέγγει τη σιωπή της,

τ’ αστέρια κρύφτηκαν σε άλλους κόσμους

κι εγώ κείτομαι σε μια ακρογιαλιά,

μου κρατάει συντροφιά η θάλασσα,

μου μιλούν τα κύματά της,

για έρωτες παλιούς όσο οι βράχοι,

για γενναίους ναυτικους,

Μητέρα για χάρισμα!

Πρόκειται για ένα χαμογελαστό πλάσμα και το μόνο, που χρειάζεται είναι μπακλαβάδες κι αγάπη. Ως απώτερό της στόχο έχει θέσει τη δημιουργία πανικού και χάους και τα καταφέρνει με μεγάλη ευκολία, αν και η ίδια υποστηρίζει πως προσπαθεί να σώσει τον κόσμο.

Στις εκβολές του Γάγγη

Στην θάλασσα σ’ αναζητώ σαν άπληστος κουρσάρος,

απ’ τις Αντίλλες τις μικρές, στον κόλπο της Βεγγάλης,

την πλεύση μου φεγγοβολά του Γιβραλτάρ ο φάρος,

την λεία σώζω στην καρδιά της νέας Αγχιάλης.