...Μ’ αγγέλους θείους της Οργής και με λευκούς «Δαιμόνους»!...
Ήρα τη βεβαιότητα με
την αμφιβολία!
Η σκέψη μου, εικόνα
δίχως γη, θλιβερή όλο ύψος ανάβαση!
Γέλασε ο γκιόνης την
τελευταία του, φορά!
Τραγούδι άρχισε κρυφό
στις θημωνιές της νύχτας!
Φεγγάρι γάργαρο της
Νιότης η Αυγή, θυμωμένο σημάδι της ύπαρξης!
Ξύπνησε το πηγάδι των
καημών, μ’ Οργής ανέσπερο τυφλό Αποσπερίτη!
Αποσπερίτη που
μοιράζει γειτονιά!
Μ’ αγγέλους θείους
της Οργής και με λευκούς «Δαιμόνους»!
Η βαρβαρότητα «ήλιος»
που ζει! Χτυπά την Αθωότητα μορφών συμπαντικών όπου σιωπούνε!
Ω! Ψεύτρα-Κλέφτρα!
Σιωπή της Λησμονιάς! Στιλέτο άπλωσε και
μπήξε στο κορμί σου!
Ηχούν τα πνεύματα τα νεκρικά,
τόνοι φυγής που κυβερνά θυμιών το εικονοστάσι!
Εικονοστάσι δίχως
αίμα μα πληγή, γεμάτη κόκκινο, αστραφτερό μανδύα!






