Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Πιθανότητα: Ένα ποίημα από την Ρία Θαλασσινού.


Δεν θυμάμαι πότε άρχισα να κοιτάζω χωρίς να στρέφω το κεφάλι, μόνο τις κόρες των ματιών, εγώ ακίνητη, και η ζωή μπροστά μου σε κοφτές σκηνές...

ίσως η χρονική στιγμή που αποφάσισα να εγκατασταθώ στην καρέκλα του θεατή, εντοπίζεται σ' εκείνη τη φωτογραφία που η μητέρα έχει κρεμάσει στο τοίχο.

Γύρω στα πέντε, στέκομαι ακουμπώντας με τα χέρια στην πόρτα της παλιάς αποθήκης του σχολείου, το βλέμμα τόσο θλιμμένο, ανεστίαστο, προορισμένο να

περιπλανιέται στους αιώνες ή στο ανεπαίσθητο του μέλλοντος.

Σ' αυτό το ασύλληπτο ταξίδι, υπήρξα περισσότερο.
Από τότε, συνήθισα να τυλίγω σε όμορφα πακέτα το τώρα -για να τ' ανοίξω την κατάλληλη στιγμή που ποτέ δεν ήρθε,-(και μη σε παραξενεύει που ώρες-ώρες η ζωή


μου, θυμίζει αποθήκη με νεκρά πακέτα),

υποψιάζομαι με αγωνία πως σ' ένα από αυτά βρίσκεται όλη η σημασία. Όμως αυτή η μυστηριώδης τάση να υπάρχω στο άχρονο, δεν χωρά τις καλύτερες προθέσεις

μου.

Καλύτερα λοιπόν ας μείνω στο βάθος μια πιθανότητα στο σύμπαν των πιθανοτήτων μου


Ρία Θαλασσινού

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου